آی تی آر(ATR)

بحران انرژی در سال ١٩٧٣ باعث شد که توجه بسیاری از سازندگان هواپیما در جهان به لزوم توسعۀ هواپیماهای مسافربری منطقه ای دو موتورۀ توربوپراپ با ظرفیت بیش از ٣٠ صندلی جلب شود.در بین این سازندگان،شرکت های آئرواسپشیال(فرانسه) و آئریتالیا(ایتالیا)به فعالیت در زمینۀ توسعۀ هواپیماهای این رده علاقه مند شدند.آئرواسپشیال طرح هواپیمای ای.اس-٣۵ را آغاز کرد و آئریتالیا به طراحی ای.آی.تی-٢٣٠ مشغول شد.هر چند مذاکرات جداگانه با مشتریان سرشناس،هر دو شرکت را در مورد فعالیت جدیدشان مطمئن کرد،دو شرکت به نحو فزاینده ای با کمبود سرمایه مواجه بودند.وقتی که دستیابی به کمک دولتی میسر نشد،هر دو شرکت در جستجوی شریک مناسب،در ژوئیۀ ١٩٨٠ به توافقی با هم رسیدند.هدف از این توافق،ادامۀ مطالعۀ یک هواپیمای ترابری منطقه ای ۴۴-۵٠ نفره بود.
مذاکرات بعدی این اتحادیۀ تازه تأسیس با خطوط هوایی،نیاز بازار به حدود ٢٠٠٠ فروند هواپیمای ترابری منطقه ای را تا سال ٢٠٠٠ نشان می داد.در پرتو این پیش بینی امیدوارکننده،در ۴ نوامبر ١٩٨١ توافق مسئولان دو شرکت برای تکمیل و ساخت هواپیمای ای.تی.آر-۴٢ اعلام شد.مقرر شد که کار ساخت ای.تی.آر-۴٢ به طور مساوی تقسیم شود.بدین شکل که آئریتالیا متولی به ساخت بدنه دوم و دم و آئرواسپشیال عهده دار ساخت بال و مونتاژ نهایی شد.